Ostatni koncert...
Woodstock w Szczecinie

W 1996r. pomagałem Jurkowi Owsiakowi w organizacji jego corocznego przystanku. Tym razem rozpędzony pociąg WOŚP zatrzymał się w moim rodzinnym mieście - Szczecinie. Było to dla mnie niesamowite przeżycie, a zarazem wspaniała zabawa i przygoda. Mój wkład w imprezę nie ograniczał się tylko do spraw organizacyjnych. Brałem też czynny udział w koncercie. Występowałem na scenie jako gitarzysta grupy Quo Vadis. Był to mój ostatni występ z tą formacją. Byłem założycielem zespołu, pomysłodawcą nazwy, komponowałem muzykę i pisałem teksty. Po 10 latach współpracy postanowiłem opuścić grupę. W pewnej chwili do bandu wkradła się rutyna, przywiązanie do symboli, a także kalkulacja, co niezbyt dobrze wpływa na muzykę. Po dekadzie grania tego samego rodzaju muzyki postanowiłem spróbować czegoś innego.

Nazwisko i adres do wiadomości redakcji.


Wyprawa do Birmingham
Podróż po nazwę

To było jakoś pod koniec sierpnia, w roku, w którym odbył się szczeciński Przystanek Woodstock. Wybrałem się z kolegą do Anglii. Kumpel ten posiada sklap z obuwiem i odzieżą, dlatego głównym celem naszej wyprawy stały się targi w Birmingham z tego rodzaju asortymentem. Na trasie naszej wycieczki był najpierw jednak Londyn, gdzie spędziliśmy kilka dni. Oczywistym faktem było odwiedzenie kilku hurtowni butów i ciuchów. Ja w przedsiemwzięciu odgrywałem rolę kierowcy i tłumacza. Dni w stolicy wielkiej Brytanii szybko mineły i przyszedł czas na kolejny etap podróży. Do Birmingham wyruszyliśmy z samego rana i po dwóch godzinach jazdy przed nami pojawiła się wielka hala centrum targowego. By dostać się do środka, trzeba było przejść przez procedurę rejestracyjną. Najpierw pani siedząca w okienku przy pierwszej bramce spisała nasze dane osobiste, a następnie inna kobieta przy innym stanowisku wywoływała nazwisko, po czym wręczała identyfikator. To właśnie tu miało miejsce zdarzenie, które wpłynęło na moją późniejszą działalność. Pani zza lady wywołała kilka razy niejakiego Mr. Backwicka. Rozmawiałem z kumplem i dopiero po kilku minutach zorientowałem się co jest grane. Chodziło o mnie. W ten sposób brzmi po angielsku moje nazwisko. W drodze powrotnej cały czas się z tego śmialiśmy. Rozmawialiśmy także o moich planach stworzenia nowej grupy. W pewnej chwili Maciek zaproponował, by Backwick stał się nazwą dla mojego nowego bandu.

Mario Backwick


Telefon od gościa z nieznanego zespołu.

We wrześniu 2000 roku w kilku szczecińskich sklepach muzycznych rozwiesiłem ogłoszenia. Zadeklarowałem w nich chęć dołączenia do jakiejś grupy muzycznej. Miała na to wpływ sytuacja, w jakiej się znalazłem. Mój dotychczasowy band - SMASH rozpadał się i raczej nie było szans na jego uratowanie. Nie czekając na lepsze czasy, postanowiłem zacząć działać i poszukać czegoś nowego. Jednocześnie próbowałem zebrać grupę znajomych do wspólnego muzykowania. Z drugiego pomysłu nic nie wyszło, natomiast pierwszy przyniósł efekty. Znalazł się ktoś, kto postanowił mnie "zatrudnić". Pewnego ranka zadzwonił do mnie gość z nieznanego mi dotąd szczecińskiego zespołu BACKWICK. Z początku klimat muzyki mnie lekko zdziwił, chłopaki grali dość łagodnie w porównaniu z moimi poprzednimi doświadczeniami. Przede wszystkim chciałem jednak grać, dlatego postanowiłem spróbować. Szybko się przestawiłem i współpraca zaczęła się dobrze układać. Kiedy "załapałem" materiał, przystąpiliśmy do nagrywania naszego materiału. Efekty naszej pracy możecie ocenić na naszej stronie.

Marcin "bimbełt" Stefaniak


Powoli, ale nieustannie do przodu
Historia przeplatana wybojami

Dobór składu grupy to najtrudniejsza rzecz, jaką można sobie wyobrazić. Znalezienie kilku podobnie myślących osób graniczy z cudem. Ile się trzeba nasłuchać głupot - jeden mądrzejszy od drugiego, zwłaszcza w gębie. Gorzej, jeśli chodzi o czyny. A jak w grę wchodzą pieniądze, to po prostu tragedia.

Zaraz po Woodstock 96 udało mi się zebrać nowy skład. Na początku było nas trzech. Pograliśmy kilka miesięcy i ... pierwsze koty za płoty - trzeba było szukać nowych ludzi. Tuż przed Woodstock 97 miałem drugi skład. Jako Backwick zaliczyliśmy koncert w Żarach. Po występie nie minęły dwa miesiące i musiałem zaczynać wszystko od nowa. Nastąpił okres, w którym przez zespół przewinęła się spora grupa ludzi. W 1998 roku ponownie zagrałem z Backwickiem w Żarach. Tradycji stało się zadość i wkrótce po koncercie kapela ponownie się rozpadła. W składzie było pięć osób, został tylko perkusista. W celu pozyskania reszty zespoły rozwiesiłem ogłoszenia. Po jakimś czasie mieliśmy basistę, pojawiło się także kilka dziewczyn chcących śpiewać, ale jakoś żadna nam nie przypasowała. W lutym 1999 r. zadzwonił Jarek. To był wokalista, którego szukaliśmy. Do maja zrobiliśmy kilka piosenek. W maju musiałem zmienić bębniarza. Z nowym udało się zagrać kilka koncertów oraz wystąpić w TV. Po roku czasu przyszła pora na zmiany. Zdążyłem się już do tego przyzwyczaić. Przez dwa miesiące miałem nową sekcję rytmiczną, jednak współpraca nie bardzo się układała. W lipcu 2000 roku dołączył do mnie i Jarka perkusista - Paweł Krężel, a we wrześniu basista - Marcin Stefaniak. Przez 4 miesiące trwały przygotowania do nagrań, po następnych dwóch Backwick miał gotowy materiał promocyjny.

M.B.


Kontakt z zespołem:
bimbelt@interia.pl
lub backwick@interia.pl


Zobacz: Oficjalna strona zespołu Backwick