W spetaklu wykorzystano teksty dramatów angielskiej autorki Sarah Kane, a także fragmenty tekstów Eurypidesa, Williama Szekspira, Zbigniewa Herberta. Przedstawienie - odwołując do się greckiego mitu Fedry, żony Tezeusza, króla Aten, a zarazem macochy nieszczęśliwie zakochanej w swoim pasierbie Hipolicie, która w zemście za odrzucenie oskarża go przed ojcem o gwałt, a sama popełnia samobójstwo - pokazuje grę ludzkich namiętności, silę zdrady, pożądania, gniewu, ludzkiej małości i podłości. Bohaterowie wzięci z dramatu Sary Kane są współcześni, a jednocześnie umieszczeni w jakiejś trudnej do określenia, umownej rzeczywistości.

Królestwo rządzone przez Tezeusza to kraj duchowej pustki, alienacji, rozpadającego się, sztucznie utrzymywanego porządku. Kraj, który zamieszkują ludzie pogrążeni w rozpaczy i bezradni wobec potęgi własnych pragnień. Są bez reszty zanurzeni w sobie - ich świat wypełniają Cienie i Demony, które niczym mityczne Mojry coraz bardziej zaplątują nitki ich losu. Są groteskowym, przerysowanym odzwierciedleniem lęków, ukrytych pożądań, tego wszystkiego co wymyka się z podświadomości bohaterów niczym z Puszki Pandory. Scena za sceną poznajemy wzajemne relacje postaci i dręczące je namiętności, uczestniczymy w gierkach i emocjonalnej walce, w miłosnej rywalizacji. Równocześnie coraz wyraźniej widzimy materializujące się i odrealniające rzeczywistość ich wewnętrzne piekło. Wszystko zmierza do szalonego finału...

Spektakl nie jest przeniesieniem scenicznym sztuki brytyjskiej dramatopisarki Sary Kane (ostatnio, dzięki dyskusjom w mediach, coraz "modniejszej" i chętniej wystawianej), lecz jej autorską interpretacją. Jest także swoistą dyskusją reżysera z poetyką "nowego brutalizmu" i z powierzchownym czytaniem Sary Kane poprzez niewiarygodne nagromadzenia zbrodni, gwałtów i okrucieństw (co tak często, odwołując się do twórczości tragicznie zmarłej autorki, eksponują krytycy).

Rezygnując z wielu "współczesnych rekwizytów" i bezpośredniego komentowania polityczno-społecznej rzeczywistości, pozostawiono jednak to, co stanowi esencję pisarstwa brytyjskiej autorki - dogłębną, osaczającą świadomość egzystencjalnego piekła, a także groteskowe, podszyte błyskotliwą ironią, "czarne" poczucie humoru. "Psycheros" jest próbą przełożenia na język teatru tego, co twórcy spektaklu odnaleźli "pomiędzy wierszami" dramatu. W pauzie, w oddechu, w ciszy....

Sarah Kane (1971 - 1999) była dramatopisarką, autorką scenariuszy filmowych, najbardziej znaną współpracowniczką Royal Court - słynnej "kuźni" utalentowanych współczesnych dramaturgów, współtwórczynią "brutalnego realizmu" - nowego nurtu w teatrze współczesnym. W wieku 28 lat popełniła samobójstwo w londyńskim szpitalu.

Scenariusz i reżyseria - Zygmunt Duczyński
Scenografia - Krystyna Łukomska.
Muzyka - Zbigniew Szmatłoch
Realizacja - Zespół Teatru Kana: Michał Jurys, Bibianna Chimiak, Marta Giers, Paulina Neukampf, Dariusz Mikuła, Dobiesław Nowicki, Radosław Jagucki, Hubert Romanowski
Współpraca artystyczna: Beata Zygarlicka i Arkadiusz Buszko - aktorzy Teatru Współczesnego w Szczecinie

Współproducent: Polskie Radio Szczecin
Współpraca: Ośrodek Poszukiwań Teatralnych Schloss Broellin
Mecenat: Miasto Szczecin; Uniwersytet Szczeciński