OBYWATELKO i obywatelu miasta Szczecina oraz Ty podszczeciński osadniku, którego z naszym miastem łączą silne więzy codzienności - tu pracujesz, tu przywozisz dzieci do przedszkola i szkoły, tu wydajesz pieniądze, tu się odchudzasz, tu masz znajomych, których warto odwiedzać, bo są idealnym materiałem do obgadywania, tu klniesz na dziury w jezdni!

Zapewne chwilami nawet lubisz to miasto. Niekiedy wydaje ci się ono wręcz piękne (bo bywa takie) i sympatyczne. Lecz są to jedynie ulotne wrażenia, których doznajesz, kiedy obserwujesz Szczecin zza szyby samochodu, oczywiście jadąc poza godzinami szczytu, bo w szczycie nie masz szans zaobserwować niczego, poza mizernymi efektami pracy instruktorów nauki jazdy.

Wystarczy jednak, abyś zmuszony okolicznościami zamknął na zamek centralny (blip, blip) dzrzwi swojej limuzyny i ruszył "w miasto", by wszelkie ciepłe, lokalnopatriotyczne uczucia prysły, a ciebie ogarnął nastrój gorszy nawet niż po obejrzeniu jednego z trzech programów informacyjnych TVP (można już nawet rzucać na wroga przekleństwo: "Obyś jednego dnia Teleespress, Wiadomości i Panoramę oglądać miał"!). I wcale nie musisz spacerować po przedmieściach! Reprezentacyjne fragmenty centrum (teraz co do tego, czy jesteśmy w centrum, czy też nie - nie można mieć najmniejszych wątpliwości, bo Szczecin dorobił się drogowskazów, a na nich zawarto stosowne informacje) z równym, a kto wie, czy nie większym, powodzeniem zepchną cię w odmęty egzystencjalno-mieszczańskiego zwątpienia.

Bo Szczecin przygnębia nawet najodporniejszych.

Nie ma co się pocieszać, że gdzieś, w inym kącie Polski jest gorzej. Nie ma sensu mówić, że przecież "wszystkim przyjezdnym tak się nasze miasto podoba" i "coraz więcej eleganckich sklepów i takie sympatyczne ogródki piwne".

Ani znajomi do końca szczerzy, ani sklepy rzeczywiście eleganckie, ani ogródki sympatyczne (zdecydowanie przestają być takie około godziny 20). Kilka odnowionych kamienic boleśnie kontrastuje z walącą się i cuchnącą resztą śródmieścia. Obok błyszczącego sklepu z sukienkami za tysiąc złotych - zakurzony "lokal do wynajęcia", w którym stłuczona witryna (wynik nocnego włamania) zabezpieczona jest kawałkiem dykty. Miejskie trawniki usiane petami, puszkami po piwie, psimi odchodami. Miejskie rabatki ograbione z kwiatków, no bo po co kwiatki mają rosnąć, jeśli z równym powodzeniem mogą nie rosnąć, a właściwie nie rosnąć jest zdecydowanie łatwiej. Pomniki zabazgrane sparay'owymi dowodami niedotlenienia mózgów części młodych ludzi. Na pięknych placach dumni posiadacze motorów bez tłumika trenują jazdę na jednym kole. Na każdym rogu wolni ludzie w wolnym kraju, czyli panowie, którzy od szóstej rano do późnego wiedzora skłonni są dyskutować z przechodniami o życiu we wszystkich jego przejawach, ze szczególnym uwzględnieniem kwestii finansowych ("Masz na piwo?"). To już nawet jako folklor jest nużące.

Wracamy z wakacji do Szczecina, dostrzegamy to wszystko i jeszcze więcej. Zatroskanymi głosami konstatujemy (który to już raz?): - Szkoda, że Szczecin nie ma miejsc spotkań, nie ma swojej przestrzeni "magicznej": starówki, deptaka, rynku...

Nie ma? Ma. Ma śliczną, nową i zupełnie martwą starówkę, a na tej starówce nawet coś w rodzaju rynku. I ta śliczna szczecińska starówka, którą przed ponad rokiem (!) uroczyście ważni politycy otwierali, stała się kolejnym pomnikiem szczecińskiej inercji. Ba! staała się owej inercji pięknym pomnikiem. Ale nie ona jedna. Podczas kończących się właśnie tegorocznych wakacji mieliśmy już deptać sobie elegancko po deptaku utworzonym na odcinku ulicy Bogusława. Fontanna, sklepiki, kawiarenki, odnowione kamienice... Idźcie na ulicę Bogusława. I spróbujcie się nie denerwować. A tak na marginesie: sympatyczny deptak jest na przykład w Szczecinku.

Berenika LEMAŃCZYK
(przedrukowane bez pozwolenia)