Caryca Rosji - Katarzyna II urodziła się 2.05.1729 roku, w Szczecinie, w domu przy ulicy Farnej 1, jako Zofia Augusta Fryderyka von Anhalt-Zerbst. W wieku czternastu lat została narzeczoną przyszłego cara Rosji, Wielkiego Księcia Piotra Fiodorowicza, którego poślubiła we wrześniu 1745 roku. Wkrótce Katarzyna urodziła syna - Pawła Pietrowicza. Źródła podają sprzeczne informacje - nie wiadomo do końca, czy Paweł był naprawdę synem Piotra, czy też może przystojnego oficera Sergieja Saltykova. Oficjalnie został jednak uznany za dziecko z prawego łoża.
W 1755 roku w jej życie wkroczył Stanisław August Poniatowski. W 1764 - już jako caryca Rosji - poparła jego kandydaturę na króla Polski. W 1772 roku, wraz z cesarzową Austrii Marią Teresą i królem Prus Fryderykiem Wielkim, caryca dokonuje pierwszego rozbioru Polski. Bierze także udział w dwóch następnych (1792, 1795).
Katarzyna przejęła władzę 22 września 1762 roku. Za panowania Katarzyny II Petersburg stał się istną europejską metropolią. Caryca nie szczędziła pieniędzy na sztukę, muzykę i edukację. W czasach jej panowania światową sławę zyskał Uniwersytet Moskiewski oraz Akademia Nauk.
Słynęła z urody i skłonności do licznych romansów. Posiadała dwudziestu jeden oficjalnych kochanków, których starannie wybierała. Była niezwykle oczytaną osobą, interesowała się europejską kulturą i sztuką. Niezwykle starannie dobierała osoby, które miały prawo przebywać w jej otoczeniu.
Kontynuowała dzieło europeizacji kraju, rozpoczęte przez cara Piotra I. Cieszyła się posłuchem u swoich poddanych. Była konsekwentna, a niekiedy niezwykle uparta. Nie ulega wątpliwości, że należała do najwybitniejszych postaci swojej epoki. Katarzyna Wielka zmarła w wieku 67 lat w Petersburgu. Została pochowana w tamtejszej katedrze Świętego Piotra i Pawła.

Druga caryca Rosji wywodząca się ze Szczecina. Urodziła się jako Sophia Dorothea Augusta Luisa von Württemberg 25 października 1759 roku w Szczecinie w Pałacu pod Globusem (Grumbkowa). Była siostrzenicą pruskiego króla, Fryderyka II. Skąpe źródła podają, że była piękną kobietą.
Za namową Fryderyka II, Katarzyna Wielka wybrała ją na małżonkę dla swojego syna (późniejszego cara, Pawła I), którego zaledwie 18-letnia księżniczka Württembergii poślubiła w 1776 roku. Wtedy to przeszła na prawosławie i przyjęła imię Marii Fiodorowny. Zyskała sobie tytuł "Matki Carów", gdyż wydała na świat dziesięcioro dzieci, z których trójka zasiadła potem na tronie carskim. Po śmierci Katarzyny II, tron rosyjski objął mąż Marii - Paweł. Po dokonanym na carze mordzie w roku 1801 władzę, wbrew sprzeciwom matki, objął syn Aleksander.
Maria Fiodorowna zmarła w wieku 69 lat w Pawłowsku - w letniej rezydencji carów, o którą bardzo dbała za życia. Przeżyła kilkoro swoich dzieci.

Friedrich Gilly urodził się 16 lutego 1772 roku w Szczecinie Dąbiu.
Ojciec - inżynier budowlany - bardzo wcześnie zaczął wdrażać syna w zawód architekta. W 1788 roku, w wieku 16 lat Gilly wyjechał do Berlina, gdzie kontynuował swoją naukę w Akademii Sztuk. Jego nauczycielami byli Friedrich Becherer, Carl G. Langhans, Christan B. Rode i Johann Ch. Frisch.
W 1796 roku swoim projektem pomnika Fryderyka Wielkiego, Gilly zdobył miano największego geniusza w dziedzinie budownictwa. Dzięki królewskiemu stypendium w 1796 roku odbył podróż po Wielkiej Brytanii, Francji i Austrii. Po powrocie, został profesorem w Akademii Budownictwa w Berlinie. Zmarł w wieku 28 lat.
Największe dzieła: Teatr Narodowy w Berlinie, Królewska Mennica w Berlinie, Zamek Landgut Paretz, projekt pomnika Fryderyka Wielkiego.

Niemiecki kompozytor ballad. Urodził się 30 listopada 1796 roku w Löbejün jako dwunaste dziecko tamtejszego kantora. Pierwszych lekcji muzyki udzielał mu ojciec, następnie kształcił się w Halle jako instrumentalista i śpiewak tenorowy. W 1817 roku rozpoczął studia teologiczne na Uniwersytecie w Halle. W 1820 otrzymał posadę organisty i kantora w kościele św. Jakuba w Szczecinie. Jednocześnie został nauczycielem muzyki, greki, historii i biologii w szczecińskim gimnazjum. Od 1821 roku został miejskim dyrektorem muzyczny - funkcję tą pełnił prawie przez pół wieku do 1866 roku.
W 1821 ożenił się z Julią von Jacob, która zmarła 18 miesięcy później. Ponownie Loewe ożenił się w 1825 roku z Augustą Lange. W 1832 roku otrzymał tytuł doktora honoriscausa na uniwersytecie w Greifswaldzie. W 1837 został przyjęty do Królewskiej Akademi Sztuk w Berlinie. Koncertował w Niemczech, Wiedniu, Londynie, Norwegii i Francji.
Pod względem utalentowania porównuje się go do Schuberta. Już jego pierwsze ballady "Edward" (1818) i "Krół Erl" (wg Goethego, 1818) ujawniły jego mistrzostwo. Do jego najbardziej udanych dzieł zalicza się "Henryk Ptasznik" (Heinrich der Vogler), "Tom Wierszokleta" (Tom der Reimer), "Książę Eugen" (Prinz Eugen).
Z powodu różnicy zdań z radą miejską Loewe został zmuszony w 1866 roku do oddania posady w Szczecinie. W tym samym roku dostał udaru mózgu, po którym nigdy już nie doszedł do dawnej formy. Zmarł 20 kwietnia 1869 roku w Kiel. Jego serce spoczywa w filarze organów w Szczecińskim kościele Św. Jakuba.
Jego spuścizna zawiera 400 ballad i pieśni, 17 oratoriów, 6 oper, 2 symfonie, Sonaty, Kantaty, utwory kameralne, utwory na fortepian i kompozycje wokalne.

Pisarz i poeta. Urodził się 30 maja 1816 roku w Szczecinie. Po ukończeniu jednego z gimnazjów w Szczecinie, Prutz studiował filozofię, historię i filologię w Berlinie, Wrocławiu i Halle. W 1841 roku przeniósł się do Jeny. W tamtym okresie powstała monografia "Der Göttinger Dichterbund". Jako owoc jego historycznych studiów ukazała się niepełna "Historia niemieckiego dziennikarstwa" (org. "Geschichte des deutschen Journalismus").
Tworzył dzieła liryczne, erotyczne, polityczne, komedie i dramaty historyczne. Za wydanie "Politische Wochenstube" został oskarżony o obrazę majestatu, jednak w ostateczności został ułaskawiony. W 1846 roku Prutz otrzymał pozwolenie na wykłady literacko-historyczne w Berlinie, jednak tematy dotyczące najnowszej literatury zostały mu zakazane. Rok później, został kierownikiem teatru miejskiego w Hamburgu. W 1849 roku otrzymał profesurę na kierunku literacko-historycznym na uniwersytecie w Halle. W 1851 roku, razem z Wolfsohn'em założył tygodnik "Deutsches Museum" i był jego redaktorem do przez kolejne piętnaście lat.
W ostatnich latach swojego życia powrócił do Szczecina, gdzie pracował jako wolny pisarz.

Niektóre publikacje:
Dramaturgische Blätter, Hamburg, 1846
Vorlesungen über die deutsche Literatur der Gegenwart, Lipsk, 1847
Das Engelchen, Lipsk, 1851
Aus der Heimat, Lipsk, 1858
Aus goldenen Tagen, Praga, 1861

Johannes Quistorp urodził się 14 listopada 1822 roku w Greifswaldzie jako najstarszy syn królewskiego komisarza. Jako szesnastolatek zaczął się kształcić w przedsiębiorstwie J.G. Michel Sohn w Rostoku, po czym przepracował kilka lat na stanowisku asystenta.
Do Szczecina przeprowadził się w 1846 roku, aby odbyć roczną służbę wojskową. W 1847 wszedł we współpracę z różnymi firmami (m.in. Goldammer&Schleich), a w 1850 roku założył własną firmę pod nazwą Johs Quistorp&Co. W 1952 roku został mianowany hanowerskim konsulem królewskim - pozycję tą piastował do roku 1866. W 1855 założył na wyspie Wolin największą w tamtych czasach w Niemczech fabrykę cementu portlandzkiego "Lebbin", która była tylko jedną z jego licznych inwestycji (inne to: cegielnia, fabryka szamotu, kopalnia kredy). Fabryka wyróżniała się nie tylko wprowadzonymi na jej terenie innowacjami technicznymi, ale również rozwiniętym zapleczem socjalnym (150 mieszkań robotniczych, dom dla wdów, sala spotkań, biblioteka).
Quistorp był jednym z pierwszych kapitalistów w Szczecinie i Prusach, którzy na początku ery industrializacji w XIX wieku angażował się w sprawy socjalne swoich pracowników. Był fundatorem szkół, pensji, schronisk, sierocińców i fundacji. Część swoich prywatnych gruntów w Szczecinie przeznaczył na park i otworzył go dla mieszkańców miasta (dzisiejszy Park Kasprowicza - dawny Quistorp Anlage).
Mieszkańcy Szczecina wznieśli na jego cześć wieżę Quistorpa w lasku Arkońskim (Quistorp-Turm - zniszczona w 1945 roku).
Johannes Quistorp zmarł 9 maja 1899 roku; na miejsce jego ostatniego spoczynku odprowadzały go tłumy mieszkańców Szczecina.

Inżynier i przemysłowiec. Franz San Gali był Włochem urodzonym w 1824 roku w Pruskim Szczecinie. Już w 1843 roku wyemigrował jednak do Rosji, gdzie spędził resztę swojego życia. Był inżynierem, przemysłowcem, publicystą, członkiem towarzystw inżynierskich i deputowanym do Dumy St. Petersburga.
< Uważa się go za wynalazcę systemu centralnego ogrzewania. W 1855 roku opatentował swój wynalazek w Niemczech i w Stanach Zjednoczonych. Kaloryfer Franza San Gali przetrwał w mniej lub więcej niezmienionej formie do naszych czasów - przez 150 lat dokonano oczywiście różnych ulepszeń, ale główna idea centralnego ogrzewania pozostała ta sama.

Doktor praw, nadburmistrz Szczecina w latach 1878-1907. Hermann Haken urodził się 5 maja 1828 roku w Koszalinie. Tam też ukończył gimnazjum, a studia prawnicze w Greifswaldzie i Berlinie. W 1852 roku wydał tomik wierszy, poświęconych Greifswaldowi, przyrodzie i swojej narzeczonej - Johannie - z którą ożenił się w 1857 roku w Kołobrzegu. Pięć lat później Hermann Haken został burmistrzem Kołobrzegu i pełnił ten urząd przez dwanaście lat. 2 stycznia 1878 roku Haken objął urząd nadburmistrza Szczecina. Przez okres ponad dwudziesto dziewięcioletniej kadencji Hermann Haken podjął się licznych inwestycji miejskich. Przeprowadził kompleksową przebudowę układu urbanistycznego miasta, m.in. w szerszym zakresie wprowadził do układu komunikacyjnego ronda. W latach 1882-1910 powstała nowa (dziś śródmiejska) dzielnica o charakterze mieszkaniowo-usługowym. Był inicjatorem zagospodarowania starych fortów, które nazwano jego imieniem - Hakenterasse (dziś Wały Chrobrego). Był pomysłodawcą budowy biblioteki publicznej oraz Teatru Miejskiego. Za jego kadencji sporządzono również plany utworzenia Cmentarza Centralnego o powierzchni 150 ha. To z jego inicjatywy miasto sfinansowało budowę pomników Loewego, cesarza Wilhelma i Sediny.
Nadburmistrz miał również porywającą wizję nowoczesnego Szczecina, którego szanse widział w rozwoju portu z szczególną dbałością o zaplecze. Przekonywał, iż trzeba budować Wielką Trasę Żeglugową, która połączy Szczecin ze Świnoujściem i Berlinem.
31 maja 1907 roku Hermann Haken odszedł na emeryturę i wyprowadził się z żoną do Berlina. Po czterech latach zmarła jego ukochana małżonka Johanna, sam zaś Haken pięć lat po niej tj. 16 lipca 1916 roku. Pochowany został na Cmentarzu Centralnym, a na jego grobie stanął pomnik ozdobiony rzeźbą dłuta Manzla, która przedstawiała popiersia Hermanna i Johanny. Pomnik wciąż znajduje się na Cmentarzu Centralnym w pobliżu Alei Zasłużonych, niestety sama rzeźba nie doczekała dzisiejszych czasów.

Zoolog, darwinista, założyciel najstarszego istniejącego do dziś akwarium oraz założyciel i pierwszy dyrektor stacji zoologicznej - Stazione Zoologica - w Neapolu. Stacja ta stała się poważnym ośrodkiem pracy naukowej. Pracował nad filogenią kręgowców, ogłosił monografię Pantopoda. Urodził się 29 września 1840 roku w Szczecinie. Jego dziadek Hainrich Dohrn handlował winem i przyprawami, a w 1817 założył w Szczecinie "Pommersche Provinziale Zuckersiederei" przetwarzającą buraki cukrowe. Dohrn bez większego entuzjazmu studiował zoologię i medycynę na uniwersytetach w Królewcu, Berlinie, Bonn i Jenie. Jego poglądy zmieniają się w lecie 1862, gdy Anton zapoznaje się z pracami Darwina, które robią na nim piorunujące wrażenie. Od tej pory Dohrn jest zaciętym obrońcą teorii ewolucji. W 1865 roku robi doktorat na uniwersytecie we Wrocławiu, a w 1868 habilitację w Jenie. Będąc w Messynie, Dohrn obmyśla plan mający na celu założenie sieci zoologicznych stacji badawczych na całym świecie, do których naukowcy mogliby przyjeżdzać i poświęcić się kolekcjonowaniu materiału, obserwacjom i eksperymentom. W 1870 Anton Dohrn decyduje się przenieść swoje laboratorium do Neapolu, gdzie w 1873 roku udostępnia stację zoologiczną naukowcom, a w 1874 również innym odwiedzającym. W 1874 roku poślubia Marię Baranowską. Związek ten owocuje czwórką potomstwa. Po śmierci - 26 września 1909 roku - jego stanowisko w stacji przejmuje jego syn Reinhard.

Alfred Döblin urodził się 10 sierpnia 1857 roku w Szczecinie jako czwarty syn żydowskiego krawca. O tym zdarzeniu informuje tablica pamiątkowa przy ulicy Panieńskiej 16. Po rozpadzie małżeństwa jego rodziców w 1888 r., przeprowadził się wraz z matką i rodzeństwem do Berlina, gdzie w 1891 roku rozpoczął naukę w gimnazjum. Tam zaczął rozwijać swoje zainteresowania literackie, filozoficzne i muzyczne. Jego pierwszy tekst literacki "Ein Bild aus der Gegenwart" ukazał się w 1896 roku. Pierwsza powieść "Jagende Rosse" powstała w 1900 r. W 1900 r. rozpoczął studia medyczne w Berlinie i Freiburgu, po zakończeniu których pracował jako lekarz asystent. Podczas pierwszej wojny światowej był lekarzem wojskowym w Lotaryngii. Był współpracownikiem czasopisma "Der Sturm", laureatem "Fontane-Preis" w 1916r. za powieść "Die drei Sprünge des Wang-Iun", redaktorem czasopisma "Neue Rundschau", korespondentem "Prager Tagblatt", członkiem Pruskiej Akademii Sztuki.
W 1933 Döblin emigrował do Paryża, a siedem lat później do Stanów Zjednoczonych. Do Niemiec wrócił w 1946 roku już jako nawrócony katolik. Zmarł w 1957 roku we Freiburgu.

Najważniejsze prace:
1912 - zbiór nowel "Die Ermordung einer Butterblume"
1916 - Die drei Sprünge des Wang-Iun
1025 - "Reise in Polen"
1929 - powieść "Berlin Alexanderplatz" (przeniesiona na ekran w 1931 r.)
1934-37 - powieści "Babylonische Wanderung", "Pardon wird nicht gegeben"
1956 - powieść "Hamlet oder Die lange Nacht nimmt ein Ende"

Rzeźbiarz, twórca szczecińskich pomników m.in. Sediny i Herkulesa walczącego z Minotaurem.
Ludwig Manzel urodził się w 1858 roku w Kegendorf/Anklam. W 1875 roku rozpoczął naukę na Berlińskiej Akademii u Alberta Wolffa i Fritza Schapera.
Jako samodzielnym artysta zadebiutował w 1889 roku. W 1895 został członkiem Akademii Sztuk w Berlinie, a rok później objął profesurę w Królewskim Muzeum Sztuki w Berlinie. W latach 1912-1918 był prezydentem Pruskiej Akademii Sztuki. Był bliskim przyjacielem cesarza Wilhelma II.
Zmarł w 1936 roku w Berlinie.

Żydowskiego pochodzenia malarz ekspresjonista. Urodzony 5 września 1901 roku w Szczecinie jako trzecie dziecko Emmy i Leo Levinów. Od najmłodszych lat wykazywał ogromne zainteresowanie malowaniem i już w wieku 6 lat posiadał kolekcję ponad 3 tysięcy własnych prac. Studiował sztukę w Essen i Monachium a potem w Düsseldorfie.
Do czasu kiedy w 1933 roku naziści doszli do władzy Levin był uznanym artystą. Jednak nowe władze nie aprobowały sztuki awangardowej, a artystów nie biorących udziału w nazistowskiej propagandzie uważano za komunistów i "degeneratów". W 1933 Julo został aresztowany i zakazano mu wystawiać publicznie swoje prace. Od 1936 roku nauczał sztuki w żydowskiej szkole w Berlinie. Gdy w 1941 roku władze nazistowskie zamknęły szkołę, Levin został zmuszony do pracy na kolei. Tam sprzątał powracające ze wschodu wagony transportujące Żydów do obozów zagłady. Wagony wracały zawsze puste, lecz pełno w nich było krwi i ekskrementów. Upamiętniając te wydarzenia Julo, w wigilię Nowego Roku 1942, wykonał drzweworyt "Wóz toczący sie na dół" i wysłał go do przyjaciela.
17 Maja 1943 roku Julo został aresztowany i wywieziony do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Tam też zginął tego samego roku. Jego dorobek artystyczny został zachowany przez jego przyjaciół.

Malarz urodzony w Stepnicy nad Zalewem Szczecińskim w 1925 roku. Jego ojciec - malarz portrecista - zachęcał syna do rozwijania talentu plastycznego. Schatz skończył liceum plastyczne w Szczecinie i Akademię Sztuk Pięknych w Berlinie. W czasie wojny został wcielony do armii niemieckiej i wysłany na wschodni front, gdzie pojmany spędził ponad cztery lata w obozie jenieckim na terenie Rosji. Po wojnie poślubił swoją dawną miłość - Ilse - i zamieszkał w Meerbusch koło Düsseldorfu. Pejzaże Pomorza Zachodniego, za którymi tak bardzo tęsknił, stały się dla niego źródłem inspiracji. W czasie rekonwalescencji po przebytych w obozie chorobach, zaczął dokładnie obserwować zachowania zwierząt i to wiernemu ich oddaniu poświęcił resztę swojej kariery.
Gdy obrazy Schatza pojawiły się na wystawach w 1953 roku, malarz natychmiastowo odniósł sukces, a prace sprzedawaly się bardzo dobrze. Aby móc obserwować różne zwierzęta z bliska, artysta udawał się przez wiele lat na coroczne wyprawy do Laponii i Skandynawi. Tam szkicował swoje ulubione zwierzęta, w tym wilki.
W latach 60-tych został uhonorowany wieloma nagrodami na międzynarodowych wystawach m.in. we Florencji i Düsseldorfie. W 1975 podczas Wystawy Malarskiej w Toronto, spośród 143 malarzy (żyjących i nieżyjących) Manfred Schatz został uznany za najbardziej znaczącego malarza dziko żyjacych zwierząt.
Opublikował kilka książek i pomimo tego, iż w świecie sztuki uważany był za nieśmiałego i mówiącego jedynie po niemiecku, Schatz aż do swojej śmierci w 2004 roku nauczał amerykańskich stypendystów podczas letnich kursów w swoim studiu w Meerbusch. Obrazy Schatza były wystawiane w kilkunastu wielkich miastach Ameryki i Europy. Zorganizowano także wystawę w Pekinie, a w czterech muzeach Stanów Zjednoczonych znajdują się stałe ekspozycje jego dzieł.