Osiedle Bukowe cieszy dziś oczy mieszkańców i przykuwa wzrok przechodniów urokami architektornicznymi, barwami elewacji bloków i zróżnicowanym ukształtowaniem zalesionych pagórków otoczenia. Zdawać by się mogło, że ten uroczy zakątek od zawsze był karainą ciszy, księżycowego blasku i ptasić ćwierkotów. A tymczasem...

Jak przedstawia "Skarbiec legend pomorskich", bardzo dawno temu nieopodal sławetnego grodu Szczecina, tuż za rozlewiskiem Międzyodrza przycupnęła niewielka osada, dziś znana jako osiedle Klęskowo - bukowe. Zamieszkiwali ją znamienici myśliwi, żywiący swe dziatki zwirzyną z pobliskich lasów, torfiarze wydobywający opał z okolicznych podmokłych łąk i hodowcy nielicznych stad owiec.

Na samym środku osady, w rozległej niecce między łagodnymi pagórkami rósł porażający swą wielkością Święty Buk, zwany Parunoboldem, czyli poświęcony Perunowi, pomorskiemu bożkowi burz i piorunów. Buk miał blisko 1000 lat, koronę wysokości biblijnej wieży Babel, a w jego cieniu skryć się mogło całe Osiedle Bukowe. Święte Drzewo było domeną setek ptasich gniazd, a w jego konarach i pniu kryło swe dziuple wiele zwierząt od wiewiórek po rosomaki. Pod tym drzewem obchodzono po dwakroć w roku uroczyste święta zrównania dnia z nocą, tu odbywano zgromadzenia przed wojennymi wyprawami. Tu białobrodzi kapłani świętego chramu zapalali gigantyczne ogniska ku czci Peruna i jego boskiej rodziny.

Pewnej jednak nocy strażnicy Świętego Buka ustrzegli mieszkańców osady. Zbrojny zastęp z pobliskiej Brandenburgii podszedł cichcem pod osadę i w czasie kuminacyjnego momentu obrzędów Sobótkowych na zgromaczoną ludność spadła z rykiem zbójecka gromada. Próżno pierwszy władca osady, rycerz Zadalin posyłał w gąszcz bitwy zbrojnych wojów, próżno szyli z kusz leśnych tutejsi myśliwi w największą ciżbę okutych w żelazo napastników. Los osady wydawał się być przesądzony, A gdy wydawało się, że zagłada jest tuż, tuż a wokół świętego ognia pod Perunoboldem osuwali się na ziemię ostatni obrońcy osady - z nocnego, usianego gwiazdami nieba padł pierwszy grom!... Za nim zaczęły wstrząsać okoliczną zmiemią następne, coraz bliżej błyskami potężnych wyładowań otaczając pole masakry. Zachwiali się napastnicy, ogarnięci zgrozą. Widząc nad głowami przerażające błyski, usiłowali się wycofać spod rozłożystych konarów Świętego Buka, ale na wszystko było już za późno... Gromowładne moce zatrzymały się tuż nad rozległą kopułą drzewa, a przerażające błyski gromów zlały się w jeden ogłuszający trzask i morze ognia, I nagle stało się to, czego nie przewidzieli zrozpaczeni obrońcy - Perunobold stanął w oślepiającym ogniu płonącej korony, a jego gigantyczny, omszały pień zaczął się chwiać na boki i z trzaskiem pękających korzeni. Krzyki przerażenia brandenburskich rabusiów dołączył do odgłosów bitwy, ale na wycofani enie było już czasu. Wielkie, przedpotopowe drzewiszcze runęło nagle, miażdżąc ciężarem swego pnia i konarów gromadę gravieżców, a nielicznych pozostałych zlikwidowali okrutnie na pobojowisku woje rycerza Zadalina.

Mimo usilnych starań wielu następnych pokoleń okolicznych mieszkańców, mimo modłów pogańskich kapłanów i wróżów, nigdy już w tym świętym miejscu nie wyrosło żadne drzewo. Jedynie najstarsi Klęskowianie opowiadali przyciszonym głosem legendy o Perunoboldzie, któy za cenę świętego istnienia uratował wielbiącą go gromadę przed zatratą.

Na cześć pogromu brandenburskiej wyprawy łupiejskiej, osadzie nadano nazwę Klęskowo. Gdy zaś docieklwy badacz zachce kiedykolwiek pogrzebać pracowiecie w ziemi otaczającej dziś budynki pętli na Bukowym, kto wie czy nie dokopie się zbutwiałych resztek korzeni Świętego Buka, którego pamięć najstarsi mieszkańcy przywołują czasem podczas wieczornego usypiania gawędą swych wnuków...

Jerzy Jasiński
(przedrukowane bez pozwolenia)