Ntojące obecnie przy Bramie Portowej popiersie Kornela Ujejskiego przeniesiono do Szczecina w 1956 roku z Lwowa, gdzie od 1901 roku stało przy ul. Akademickiej. Pomnik ufundowany został przez społeczeństwo Lwowa, a wykonany przez A. Popiela. Na cokole poniżej popiersia umieszczona jest spętana łańcuchem lira i otwarta księga.

Kornel Ujejski - poeta, publicysta społeczny, liryk i wizjoner tragedii polskiej - urodził się 12 września 1823 w Beremianach na Podolu. Pochodził z zamożnej rodziny szlacheckiej, która w roku 1839 roku przeprowadziła się w okolice Lwowa. Początkowo uczył się w domu, od 1813 w Buczaczu u bazylianów, później we Lwowie. W tym okresie poznał Leszka Dunina Borkowskiego, Wincentego Pola, później Karola Szajnochę. W 1844 w Warszawie poznał Teofila Lenartowicza.
Zainspirowany patriotycznymi ideami, zaangażował się w działalność konspiracyjną. W 1847 wyjechał do Paryża. W Brukseli poznał Joachima Lelewela, w Paryżu Józefa Bohdana Zaleskiego, Fryderyka Chopina, Juliusza Słowackiego.

W 1848 roku powrócił do Polski. Był członkiem tajnej organizacji rewolucyjnej. W 1868 za wiersze z cyklu "Do Moskali", poświęconego oficerom rosyjskim, którzy popierali naród polski w dążeniach niepodległościowych, władze wytoczyły mu proces sądowy.
Po upadku powstania styczniowego, w którym nie brał udziału, zajął się działalnością publiczną. Był posłem do Rady Państwa w Wiedniu w latach 1877-1878. Nie zgadzał się z linią polityczną reprezentowaną przez konserwatystów z kręgu tzw. stańczyków.

Ujejski uważany jest za ostatniego twórcę wielkiej poezji romantycznej. Jego najbardziej znanym utworem jest pieśń "Z dymem pożarów", która spopularyzowana w czasie Wiosny Ludów, zwłaszcza w zaborze austriackim stała się hymnem Polski w niewoli. Jego najsłynniejsze wiersze to "Maraton" (1847) oraz liryki z cyklu "Skargi Jeremiego" (1847), opiewające tragizm polskich losów na tle rabacji galicyjskiej w 1846 r. Ujejski pisał też poematy historyczne, szkice literackie i teksty mów sejmowych.
Zmarł 19 września 1897 w Pawłowie koło Lwowa.


Agata Stankiewicz, 2005