Pokropiona "deszczem wiosennym", poczęstowana zdrawicą i miodem, setka neopogan przywitała w sobotnią noc wiosnę.

Ktoś, kto w sobotni wieczór przypadkiem znalazłby się na jednym ze szlaków spacerowych w Lasku Arkońskim, z pewnością uciekałby ile sił w nogach, widząc co się dzieje. Ognisko, króag ludzi między czterema dębami, czterej mężczyźni z mieczami, ubrani na czarno ich koledzy z pochodniami rozświetlającymi ciemność.

Chrześcijaństwo jest nam obce

- Wzywając bogów, prosimy o szczodrość - zagrzmiał w środku lasu głos Igora rozpoczynającego spotkanie członków "Rodzimej Wiary", grupy, która jak najbardziej serio kontynuuje to, co prawie tysiąc lat temu skończyło się wraz z wkroczeniem na ziemie słowiańskie chrześcijaństwa.
- Chrześcijaństwo to religia nam obca, wprowadzana na te ziemie siłą - tłumaczył mi później ten niespodziewany powrót do przeszłości Igor Górewicz, na co dzień student politologii Uniwersytetu Szczecińskiego. Ten wydział był zresztą wyjątkowo licznie reprezentowany owej nocy. - Sporo jest też wśród nas socjologów, historyków, archeologów; to właśnie dzięki nim tak dużo wiemy o kulturze słowiańskiej, o tym, jak to wszystko dawniej wyglądało - mówił Igor.

Sława jedności Słowian

- Składam do świętego ognia twe dzieci - ogłosił jeden z członków grupy, wrzucając do ogniska kępkę zboża.
- Mokoszo, Matko Ziemio przyjm i chleb, i ryby, i płótno - rzekł jeszcze, prosząc od dostatek w tym roku.
Ci, którzy tworzyli krąg wokół czterech młodych dębów, także zostali zaangażowani w to, co się działo. Na widzów spadły kropelki "wiosennego deszczu" rozchlapywanego z tacki przez dziewczynę w długiej sukmanie.
- Niech krąży zdrawica - ogłosił następnie Igor. Spory kawałek ciasta podawano sobie po okręgu.
- Zapijcie miodem, aby życie było słodkie jak on sam - padła kolejna komenda.
- Sława wojownikom, którzy przelali krew w walce o naszą kulturę! - rozległ się toast jednego z uczestników obrzędu. - Sława bogini Mokosz, naszej Matce Ziemi! Sława jedności Słowian!
- Sława! - krzyknęli wszyscy.
Rozległa się pieśń:
"Ziemia moim ciałem, woda moją krwią,
powietrze oddechem, ogień siłą mą".

Kolebka elity

"Rodzima Wiara" to legalnie funkcjonujący związek wyznaniowy. Został zarejestrowany w 1996 roku. Działa w całej Polsce, zrzesza kilkaset osób.
"Nasze wyznanie jest panteistyczne [utożsamiające boga z przyrodą - red.]; oparte nie na typowym dla New Age bełkocie, lecz na zdrowym rozsądku, obserwacji przyrody i odwiecznych Prawach Natury" - czytamy w wydawanym przez "Rodzimą Wiarę" czasopiśmie "Odala". "Dlatego stramy się postępować niczym współcześni Kszatrijowie, nieugięci w walce z globalizacją i westernizacją. Nasza rodzima wiara i kultura stanie się kolebką nowej elity... do tego dążymy" - czytamy dalej.
Igor zapowaida, że "Rodzima Wiara" będzie walczyć, by ich związek był traktowany "na równi z równiejszymi", czyli chrześcijanami czy też protestantami.

Wszyscy są równi

Jej członków denerwuje posądzanie o sekciarstwo.
- ale to normalne - mówi Igor. - Niestety wszelkie zachowania odbiegające od obrządków dominujących religii powodują, że takie związki, jak nasz, wrzuca się do jednego kotła z sektami moona i tym podobnymi. My tymczasem nie mamy żadnego guru, wszyscy są równi, nie ma kapłanów, nie ma dogmatów, nie ma żadnej inicjacji związanej z przyłączeniem się do nas.
"marzymy o silnym i wewnętrznie zwartym narodzie polskim, zdolnym pomnażać swe duchowe i materialne władztwo w otaczającym go, pełnym przeciwieństw świecie" - "Odala", numer V, jesień 1999.

Andrzej Kraśnicki Jr
(przedrukowane bez pozwolenia)